Cute Light Pink Flying Butterfly

Translate

27 Nisan 2016 Çarşamba

Elimden Gelen Sadece Bu

~

Düşündüğüm şeyleri açık açık paylaşmak benim için de artık bir utanç kaynağı. Evet paylaşmazsam patlayacak gibi oluyorum ama artık gerçekten utanıyorum. Olduğumdan daha güçsüz göründüğümü biliyorum. Her durumda sadece ağlayan hastalıklı bir beyne sahip aciz bir yaratık gibi göründüğümü biliyorum. Ama gerçekten yapabilecek hiç ama hiçbir şeyim yok. En azından ben çözümü bilmiyorum. Kim sorarsa sorsun söylediğimde bir çözüm bulamıyor. Ve o kadar eminim  ki sırf vicdanlarını rahatlatmak için sorduklarından.

Ve bir o kadar da mutsuzum ki... İçimdeki bu hüznü ve nefreti atabilmek için acıyı hissettiğim yere bir bıçak saplamak istiyorum. Onu yok ederken kendimi de öldüreceğim belki ama ne olursa olsun ondan kurtulmak istiyorum. Ölümü göze alarak hemde.

Durumum umutsuz değil belki. Fakat ben kendimi umutsuzluğa, karamsarlığa sürüklüyorum. O kadar alıştırmışım ki omuzlarımdaki yükleri olduğu gibi yüklenecek bana destek olacak teselli edecek birine ne zaman bir yardım eli uzatılsa elini itip sarılmak istiyorum. Sonra ise hayal kırıklığına uğruyorum. Çünkü o el bana nezaketen uzatıldı. Gerçekten benim içim bile değil. Kendi vicdanı için.

Gerçek olan tek şey gözyaşlarım. Engelleyemediğim, her an her yerde kendini gösterebilen, acımasız, hırçın, sessiz gözyaşlarım...

Yüreğimden bir şeyler kopuyor. Her gün doğumunda ve batımında. Her dakika. Her saniye. Her an.
Engelleyemiyorum. Yaptığım şey sadece ağlamak. Benim dolduramadığım bir yerleri başkalarının hataları ile örtmeye çalışıyorum. Bahanelerim hazır. Çünkü bu yüzden... Çünkü şu eksik... Çünkü o yok...
O kadar kolay ki benim için bahane üretmek. Ama gözyaşlarıma anlam veremiyorum. Neden sorusuna bir yanıtım yok.

Biri çıkıp gelse gece gece neden burada oturmuş ağlıyorsun, dese. Benim bir yanıtım yok. Ama bahanem çok. Çünkü mutsuzum demek kolay. Ama neden? NEDEN?

Neden bir aciz gibi buraya, beni hiç tanımayan, beni belki de sevmeyen ya da bunu okuma zahmetine girmeyen, belki de okuyunca bana acıma duygusunu bile göstermeyecek bu insanlara neden sığınıyorum? Neden oturmuş böyle acizce ağlıyorum. Soruyorum kendime, gerçekten bunu defalarca yapıyorum. Beni seven, beni dinleyen kimse mi yok? Beni anlayabilecek bana değer verecek kimse mi? İçli çekişlerim duvardan yüzüme yansıyınca o duyguyu tekrar hissediyorum. Çünkü artık utanıyorum. Artık birisi nasılsın, diye sorduğunda cevap verememekten utanıyorum. Karşımdakine değer verip her ne kadar iyi olmasını istesemde çok mutlu olduğunu duyduğumda canımın yanmasına engel olamamaktan çok utanıyorum. İçlerinde ne yaşadıkları umurumda değil ama ben dışımda bile ölü gibi görünürken onların keyifli anlarını paylaşmalarından nefret ediyorum ve bunu düşündüğüm için utanıyorum. En yakın arkadaşıma ağlamaktan utanıyorum. Biliyorum yoruyorum sizi ama cidden utanıyorum. Kötü olmaktan, mutsuz olmaktan çok utanıyorum. Beni her aradığınızda ağlamaktan çok utanıyorum. Dertlerimin bir gün son bulacağını bildiğim halde ölecekmiş gibi hissetmekten kendini alıkoyamayan ruhumdan çok utanıyorum.

Herkesi üzüyorum. Üzüldüğüm için üzüldüklerini biliyorum ama inanın bende böyle olmaktan hoşnut değilim. İki gün sonra güleceğim halde böyle davranan beni bende sevmiyorum. Sırf üzüldüğüm için belki de yaşadığınız güzel anları benden saklama gereği duyuyorsunuz. Bunun için de çok üzgünüm.

Ama kalbim öyle çok ağrıyor ki... Dayanamıyorum. Bu psikolojik bir ağrı mı yoksa gerçekten hissediyor muyum? Emin değilim. Ama ölecek gibi hissettiriyor. 

Bir kişiye, bir olaya bir ana kızgın değilim. Ben kendime kızıyorum. Her şeyin tek suçlusu benim. Bunu bilmek ve sorunu çözememek beni çok çok çok üzüyor. Başkalarından çözmesini beklemek beni çok kırıyor. Umutsuzca oraya buraya yazmak ve umut aramak beni öldürüyor.

Bu ne bir intihar mektubu ne de bir itiraf yazısı. Sadece hissettiklerimi paylaşmak istiyorum. Kimsenin görmeyeceğini, umursamayacağını bilsem de... Elimden sadece yazmak geliyor. Üzüldüğümde ve sevindiğimde yaptığım gibi yapabildiğim gibi sadece yazıyorum. Benim elimden daha fazlası gelmiyor.

Ben artık dayanamıyorum. Pes edecek cesaretim de olmadığı için sadece öylece bekliyorum. Birinin gelip bana yardım etmesini... Belki de yükümün bir kısmını sırtlamasını... Ne bileyim  bana iyi gelecek tesellilerde bulunmasını... Bekliyorum. Sadece bütün utancımla, acizliğimle, yalnızlığımla, gözyaşlarımla... Bekliyorum.

Ölüm beni bu acıdan kurtarana kadar... O kurtarıcı eli görene kadar... Samimi bir anlıyorum sözcüğümü durana kadar... Bekliyorum. Yüreğim acıyarak, ellerim titreyerek, başımı önüme eğmiş, öylece bekliyorum.

Daha fazlası elimden gelmiyor. Paylaştığıma pişman olacağımı bile bile bekliyorum. Özür dilerim.

6 yorum:

  1. Ne hissettiğini anlayabiliyorum. Belki kuru bir cümle bu. Seni teselli edebilmek isterdim. Sebebi büyük ya da küçük olsun, insan bazen üzüntülü dönemler geçirebiliyor. Bunun da gelip geçici olacağını düşünüp biraz da olsa rahatlayabilirsin belki. Seni dinlemek, elimden geldiği kadar yardımcı olmak isterim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Nedense benim bu üzüntülü dönemlerim hiç geçmiyor. Anlık birşey değil bu bir süreç. Hiç geçmeyecek gibi hissettiren bir durum. Yorum için teşekkür ederim. Birilerinin bana yardımcı olmak istemesi bile çok rahatlatıcı.. Tekrar teşekkür ederim.

      Sil
    2. Evet, o hiç geçmeyecekmiş hissi gerçekten insanın tüm yaşama sevincini götürüyor. Üzüntülerinin geçmesi için dua etmeyi dene. İnşaAllah bir gün için huzura kavuşur. Allah hakkında hayırlısını nasip etsin.

      Sil
    3. Bu düşünceli yorumlarınız için çok teşekkür ederim. İnşallah huzura kavuşurum. Gelecek benim için karanlık, dipsiz bir kuyu gibi görünse de inşallah sonu hayırdır. Amin.

      Sil
  2. Ne oldugunu,kim oldugunu bilmeden basliyorum yaziya.
    Insanin fitratinda olan bir duygu sanki araftaymissin gibi,her yer karanlik caresizlik,kalabalik yerde arkadaslarin yaninda hatta ailenin yaninda yalniz hissetmek.Bu durumu inanc meselesine bagliyorum icimizdeki iman eksikliginden dolayi bu hosnutsuzluk bu depresif duygular bir kardes veya abla tavsiyesi Allaha yalvar namaz kil ve aklina kotuluk ya da kalbine aci verme bu sadece insana aci verir keder getirir.her ne olursa olsun her ne sartlar altinda yasasak da mutlu olmayi bilmeliyiz.Bir seye uzulmek nefret etmek kalbimizi yormak ve ruhumuzu karartmaktan ileri gitmez .
    biraz fazla konusmusum soyle bakinca ☺
    kendin ruhuna aklina iyi bak büş 💪

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öncelikle yorumunuz için teşekkür ederim. Gerçekten dediklerinizi yapıyorum ve hep dua ediyorum. Fakat tüm bunlara rağmen bu durumdan kurtulamayınca ben de ister istemez yılıyorum. Bu sadece bana zarar veriyor, farkındayım fakat işin içinden çıkamıyorum.
      Güzel tavsiyeleriniz için teşekkür ederim. Allah razı olsun inşallah.

      Sil