Cute Light Pink Flying Butterfly

Translate

6 Ekim 2014 Pazartesi

PAPUCUMUN BÜŞ'Ü


Bir avuç düşü olan Büş'ten hepinize selam olsun.
Depresif yazmaktan, karanlığı anmaktan ve sadece acımı paylaşmaktan feci halde bezdim.
Bu durumdan mutlu olduğunuzu da pek sanmıyorum.
Yoruldum ve sıkıldım.
Yok olmuşluklara eşlik etmek şu aralar yegane emelim. Lakin bazen yokluğun gerçek manasını zihnimde canlandırınca elden şükretmekten başka bir şey gelmiyor.

Sadece insan isyan etmek istiyor.

Yazıyorum çünkü varım. Yazıyorum çünkü buradayım. Ama olmamak ve gitmek isterdim.
Gidenleri çok kıskanıyorum. Gidebilenleri... Terk edenleri...
Fazlasıyla kıskanıyorum.

Ama ya geride kalanlar... Terk edilenler... Sahi onlar neler hissediyor?
Belki de bunu düşündüğüm için kalıyorum. Belki de sadakatin temelini oluşturan şey bu düşüncedir. Belki de yaptığımız şey gitmemek değil, gidememektir.

Kendimle çelişip durduğum için belki de bu şekilde acıdan kıvranmayı hak ediyorum.
"Gerçek acı sahibi" değilim. Evet ama bende bazen ağlarım.
Aslında hep ağlarım. Fakat konu bu değil.

Buna ne denir bilmiyorum aslında. Tükenmişlik sendromu falan mı? Ah... Sanmıyorum. Çünkü aksine çok daha fazla yazıyorum. Yada yazmak istiyorum diyelim... -Hayatta istediğimiz her şey olmaz.-

Ama sırt çantamı takıp uzaklaşmak istiyorum. Fakat öğle namazı falan kaçacak. Oralarda mescit falan bulamam. Uğraşılacak iş değil.

Ya da telefonumu bir köşeye atsam ve her şeyden kurtulsam. Yalnız çok yoğun olduğumu düşünmeyin. Genelde kimse mesaj atmaz, sadece telefonum külüstür. Belki babam bana yeni bir telefon alır.

Ya ne bileyim en azından bisikletle dünyayı falan gezsem... Yok ya şimdi zincir falan atar, beceremiyorum da o işleri, gerek yok.

Gördüğünüz gibi özgür olamamanın aşamalarını bu şekilde atlattım ve oturup muzlu sütümü içmeye koyuldum. Aslında muzlu sütü çok sevmem fakat hayatımda ekşın istiyorum. Aslında çikolatayı daha çok severim. Aslında hazır süt sevmem. Aslında... Of biri beni sustursun.

Esas noktaya gelirsek, yeterince SINAV gibi bir ekşın hayatımda mevcut. Ama cool olduğum için düşünmemeye çalışıyorum.

Saçma sapan bir post ile karşınıza çıktım. (Oh evet farkındayız. Buraya kadar bile neden okudum hiç bilmiyorum.) Sadece içimi bir yerlere boşaltmam gerekiyordu... Ve bende kendi, öz bloğuma kustum.
Beni asla affetmeyecek... -Ağlama efekti-

Belki düzelir gelirim.
Belki de hiç gelmem.
Belki böyle yaşamayı öğrenirim.
Belki de değişirim ve takmamaya başlarım.
Belki de belki...
Belkilerle dolu bir gidiş yakışırmış bana.
Belki de yakışmaz.



10 yorum:

  1. Eheheheh :) öğle namazı kaçacak :) bunu bazen ben de düşünüyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ah... Ama öyle! Bazen durup, nereye gidiyorsun otur oturduğun yerde, dedirten bir düşünce.

      Sil
    2. O kısım gülümsetti. :)

      Sil
  2. Bazı yerler "tıpkı ben!" dedirtti. Çoğu yer... Nerdeyse hepsi.
    Bu kadar benzememiz normal mi?
    Ah tabii ki de farklıyız. Bazı noktalarda daha benzer gibiyiz o kadar.
    Ama üzülme. Farklarımız olsa dahi az buçuk seni anlayabiliyor, çokça hak veriyorum.
    Benim göremediğim noktalara değinmen iyi oluyor.
    Arigatouu~

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Biz aynı kişi değiliz Seb'im... Biz aynı duyguları paylaşan ayrı insanlarız... Ben, bizi yazıyorum bize...
      Sende böylesin. Bende böyleyim. Diğeri de böyle. Bizi bir araya getirenlerde bu düşünceler...
      Asıl ben teşekkür ederim. Huzur ile kal, yine beklerim!

      Sil
  3. İlk yorumdan sonra çenem mi düştü ne? yine kendimi yorum yap butonunda buldum :D
    Bazı yazılarda kendi iç dünyamdan ve yaşantımdan kesitlerle karşılaşıyorum ve bayan Büş son yazılarınızda benden replikler alınmış gibiydi.Kuru kuru seni anlıyorum deriz ya hani ben gayet ciddi bir şekilde anlıyorum.'Ben' ve iyelik eki dolu bir yorumun sonunda yazının çok dokunaklı olduğunu kocaman belirtiyor ve selamlarımı gönderiyorum :):)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Geldiğin için teşekkür ederim Bayan Kırıntı! Beni anladığın için de ayrıca teşekkür ederim. Aslında bu yazı oldukça duygusaldı, bunu hissetmen beni mutlu etti. Hayatın yada hayatımızın gerçeklikleri bunlar belki de bu nedenle cümleler herkese bir 'ben'i anlatıyor...
      Selametle kal... Yine beklerim. (Twitter'dan takip ediyorum!!!)

      Sil
  4. Sanırım hepmiz bu duyguyu yaşıyoruz.Senin farkın bunu burada paylaşabilmen.Ben bu ruh haline bürününce sadece Allah en fazla da günlüğüm bilir.Böyle zamanlarda bir euzü çekip kuran mealinden bir yer açıyorum gerçekten çok iyi geliyor tavsiye ederim.Bu arada blogunu yeni keşfettim ve çok hoşumu gitti.Uslubun samimi ve çok güzel.Tebrik ediyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle çok haklısın. Böyle durumlarda Allah'a daha da yaklaşmak gerek...
      Bloğumu beğenmene çok sevindim. Teşekkür ederim!
      Başka yazılarda görüşmek üzere...

      Sil